یادت هست بالهایت را کجا جا گذاشته ای ؟
شاید این دست من است ...
که در این زخمی ظهر ...
از پس شیشه ی امید شما ...
با فقان و غم و اندوه و صدا ....
به شما می گوید :
دلم من خسته شده ...
از خودم... از دنیا ...
دل من آمده باز ...که به دیدار شما ...
سفری را کند آغاز، به محراب خدا ...
شاید این دست شما ... بشود بال برایم ... بروم از دنیا ....
از پس هر سلامی ...
رفتنی ایستاده است ... گامهایمان را بشماریم ... نکند دل کسی را له کرده باشیم ....
بالاخره وقت رفتن ما هم رسید ....
از همه دل هایی که آمدند و قدمی چند با ما بودند .... تشکر می کنم ..
از آنهایی که آمدند و با نوشتن ... شبهایم را روشن کردند ... ممنون ...
می خواهم بروم و گوش کنم ... شنیده ها را ... بشنوم و به خاطر بسپارم ...
شاید شنیده ها آرامم کردند ....
اینبار دیگر دفترم را نمی بندم ...
می خواهم آتشش بزنم ... تا که دیگر هیچ کس از خواندنش ناراحت نشود ...
اگر آمدنی بود ....
بر می گردم ....
خداحافظ ....
امشب نمی تونم بنویسم ... هر چی که نوشتم ، به دلم ننشست .... نمی دونم شاید ...
واسه اینه که چند وقته ننوشتم . دلم گرفته ، ولی نمی تونم با کسی درد و دل کنم . بغض تو گلوم خونه کرده ، ولی کو شونه هایی که بتونم گریه هام و براش ببارم ...
کو دستهایی که محکم تو دستام بگیرمشون و همه ی غصه هام و از یاد ببرم ...
خدایا کمکم کن ...
تا بتونم بنویسم ... چون آرومم می کنه ...
خیلی دوست دارم ...
تو تنها کسی هستی که راحت باهاش حرف می زنم ...
خدای خوب من ...
.jpg)
شهر خاموش ....
آسمان تنگ در آغوش زمین .....
ساعت از خواندن چلچله ها هم که گذشت ....
رو به رویم .... پرواز ....
روبه رویم .... آواز ....
روبه رویم ماه ... جلوه گر می خواند ...
که چرا هیچ دلی .... خار گل را ، نفهمید و ندید ...
که چرا ، همه از نرمی و زیبایی برگها می خوانند ...
اگر آن خار نبود ... هیچ زیبا برگی .... به خدا زنده نبود ....
خارها جان دادند .... تا که گل ، به زیبایی خود ناز کند ...
به خدا همه خارها دل دارند ...
این نوشته را بخوانید . شاید شما هم مثل من ، روزی گذرتان به بساط شیطان افتاد :
داشتم راه می رفتم ، گرم آرامش و احساس ، در فکر نوشتن نامه های تازه ام ، که صدایی توجهم را جلب کرد .
بیایید : عشق ... ! فروشی است ... ! همه چیز در بساط من پیدا می شود ....!
قدمم سست شد ، مگر می شد ، عشق را بفروشند ....؟؟
ناخودآگاه خود را روبروی دست فروشی ژنده پوش دیدم ...
با آب و تاب از اجناسش تعریف می کرد ...
یکی از بین آنها نظرم را جلب کرده بود ....
احساسم او را می طلبید ، داغ شده بودم ، خون در رگهایم جریان پیدا کرده بود و مثل رود خروشانی به دیواره ی وجودم ترانه می نواخت ...
پرسیدم : عشق چند ...؟
گفت : مجانی است ...!!! البته برای شما ... !!!
با خودم کلنجار می رفتم ، من که عمری به دنبال عشقی می گشتم ، حالا همه ی خواسته هایم را در بساط این دوره گرد یافته بودم ...
عشق را با تمام وجود می خواستم ...
از او گرفتمش ... چند قدمی نرفته بودم ، که احساس بدی کردم ... انگار دیگر عاشق نبودم ... دیگر نمی خواستمش ...
فهمیدم .... فهمیدم ....
گول خورده ام .... هوس را به نام عشق خریده بودم ....
بازگشتم تا به او پسش بدهم ... ولی دیر بود ....
او رفته بود ....
تا می توانستم هوس را پرت کردم .... به دور ... به جایی که دیگر بر نگردد ....
ولی احساس جای خالی چیزی ، مرا عذاب می داد ...
قلبم ... آه ... قلبم بود ...
شیطان قلبم را در ازای هوس از من گرفته بود ....
دیگر قلبی نداشتم که عاشق شوم ...
از آن روز به بعد ....
با جای خالی قلبم ... گریان قدم می زنم ...
و می نویسم از عشق ...
تا که شاید کسی ، قلبی برایم به امانت بیاورد ...
تا که این چند روز باقیمانده ی عمرم را ، عاشق بمانم ...
شبی از باد شنیدم ، قصه ی عشق چنار ...
روز بود یا که شب یادم نیست ....
ولی این خاطر من هست ... که پاییز به باغ آمده بود ...
چنار عاشق برگهای لطیفش شده بود ...
همه جا ، ز زیبایی آنها می گفت ...
که دلش را به زر و زیور آن باخته بود ....
او از این شادان بود ، که طلا داشت به دل ...
ولی از عاقبتش بی خبر و نادان بود ...
روزی از این روزها ...
که پاییز عزم سفر داشت به سر ...
برگهای باغها ... همه را با خود برد ...
عشق چنار ... بی خبر خشک شد و بی او مرد ...
با باد به گریه گفتم : این همه قصه تو دانی ... چرا عشق چنار ؟
لبخند زنان با من گفت :
تا بدانی که به هر زیور و زر ... نتوانی که ببندی دل خود ....
در نظر داشته باش ... صورت و روی نکو ... می رود باز ز دست ...
عاشق آن کس شو ... که دلش را ز خدا خواهی و بس ....
